ویروس آبله ی آلو

تاریخچه ی بیماری و توزیع آنها:

بیماری آبله ی آلو اولین بار در سال 1915 در آلوی بلغاری گزارش شد.در ابتدا این بیماری از قسمت شمالی اروپای شرقی به آهستگی گسترش یافت و در سال 1935 به یوگسلاوی سابق رسید و بعد از آن در سال 1941 به مجارستان رسید و گسترش بیشتر آن از سال 1950 شروع شد که این بیماری به آلمان و سپس به کشورهای لهستان و روسیه و فرانسه و اسپانیا و بیشتر کشورهای اروپای غربی رسید.

علائم:

این ویروس حلقه های کلروتیک روی میوه و برگ گیاه آلوده ایجاد می کند.میوه ی گیاه آلوده کیفیتش پایین است.علائم ایجاد شده وابسته به نوع گیاه ، واریته ، موقعیت گیاه سالم و زمانی که گیاه آلوده شده ، است.بسیاری از درخت ها ممکن است علائم را تا چند سال نشان ندهند.علائم روی میوه های هلوی رسیده شامل حلقه های کلروتیک یا الگوهای خطی است.روی آلو و زردآلو اغلب فرو رفته خواهند شد.همچنین روی هلو و شلیل لکه های زنگ زده دیده می شود.

میزبان:

آلو ، میوه های هسته دار شامل هلو ، شلیل ، زردآلو ، بادام و گیلاس است.گیاهان زینتی هم ممکن است توسط انواعی از ویروس آبله ی آلو آلوده شوند.تعدادی از علف های هرز که جمعیت های زیادی از آنها در مزارع است ، در آزمایشگاه مورد بررسی قرار گرفته اند که مشخص شد این ویروس آنها را هم آلوده می کند.

روش های کنترل:

1) دفع یا قرنطینه : بهترین روش برای کنترل ویروس آبله ی آلو این است که از ورود ویروس به مناطق پرورش میوه جلوگیری شود.

2) ریشه کنی : درختان مبتلا توسط ماشین های بولدوزر یا لوازم بریدن درخت ، بریده شود.این خیلی مهم است که برای بریدن درخت ، آن را از ریشه قطع کنیم ، زیرا آشکار و واضح است که آنها سرچشمه و منبع ویروس آبله ی آلو هستند.

3) کنترل حشرات: استفاده از حشره کش ها جمعیت شته ها را می تواند تا حدودی کاهش دهد

4) مهندسی ژنتیک و پرورش گیاه

[ یکشنبه 31 اردیبهشت1391 ] [ ] [ مهندس ایمان کربلایی محمد ]

[ ]